Thính Giác

Ninh, annesiyle birlikte yaşayan genç bir çocuk; ayrı yaşayan anne ve babasının birbirleriyle konuşmaması, onun içinde taşıdığı sessiz bir kederdir. Kamu alanlarına ve evlere desibel ölçer takan bir tamirci olarak çalışırken, gürültünün içinde saklı sessizlikleri, insanların birbirine kurduğu mesafeleri gözlemler. Sesin varlığıyla yokluğu arasında gidip gelen bu dünyada, Ninh sesleri hem mesleği hem de duygularıyla dinlemeye başlar. Ailesini yeniden bir araya getirmeyi umsa da, sevdikleriyle bağını kaybetme korkusu, onu hayatın öngörülemeyen ritimleriyle yüzleşmeye iter. Bao Le'nin yönettiği bu dram, iletişimin kırılganlığını, aile bağlarının sessizce taşıdığı ağırlığı ve bir çocuğun umudunu duyarlı, şiirsel bir dille ele alıyor.