Anemoia

Marcos, hayatını büyük ölçüde otomatik pilde, kendi hikâyesinin seyircisi olarak sürdürmektedir. Her gün birbirinin kopyası geçmektedir; oysa zihninde çok daha farklı, çok daha parlak bir yaşam kurmaktadır. Hayaller ile gerçeklik arasındaki bu boşlukta, sorumluluklardan kaçan, karar vermekten uzak duran bir adam portresi çizilir. Ta ki kapısı çalınana kadar. Kapının ardında, onu çocukken terk eden babası durmaktadır. Yıllar sonra ortaya çıkan bu adam, yarım kalan bir geçmişi, bastırılmış öfkeyi ve cevaplanmamış soruları Marcos'un ayaklarına bırakır. Karşılaşma, hem geçmişle hesaplaşmayı hem de otomatik pilde geçen hayatın sorgulanmasını zorunlu kılar. Sebastián Vázquez'in yönettiği bu dram, terk edilmişliğin izlerini ve affetmenin ağır bedelini incelikle işliyor.