Homo Machina

Yalnız yaşamayı seçen bir adam, kendisini dış dünyadan giderek daha fazla soyutlar; iletişimini neredeyse tamamen ekranlara ve dijital platformlara devretmiştir. Zamanla sanal ortamda geçirdiği saatler ile gerçek hayattaki anlar arasındaki sınır bulanmaya başlar: hangi deneyimin fiziksel, hangisinin ekranın ardında gerçekleştiğini ayırt etmek giderek güçleşir. Bu belirsizlik, onu önce tedirgin eden küçük tutarsızlıklarla kendini gösterir; ardından dijital ile fiziksel dünya birbirine öyle karışır ki adam, kendi zihninin ve bedeninin kontrolünü sorgular hale gelir. Korku ile bilim kurguyu buluşturan film, teknolojiye gömülen modern insanın yalnızlığını, kimlik algısının parçalanmasını ve makineyle insan arasındaki kırılgan çizgiyi gerilimli bir atmosferle ele alıyor.