Eine Krankheit wie ein Gedicht

Jelena Ilić'in babası, ilaç kaynaklı bir psikoz sonucu adli psikiyatri bölümünde beş yıl geçirmiştir. Yıllar süren tedavinin ardından gündüz izniyle dışarı çıkma aşamasına gelinmiştir; bu durum hem umut hem de derin bir kaygı kaynağıdır. Yönetmen, babasının yeniden şiddet eğilimine girmesinden, hastalığın nüksetmesinden ve geçmişin gölgelerinin geri dönmesinden endişe etmektedir. Kamera, hastane koridorlarından aile evine uzanan bir yolculukta barışma olasılığını sorgular: Yıllarca birbirinden kopmuş bir baba ile kızı arasında güven yeniden kurulabilir mi? Film, akıl hastası bir suçlunun topluma yeniden kazandırılması sürecini yalnızca kişisel bir hikâye üzerinden değil, toplumsal bir sorumluluk meselesi olarak da ele alır. Kişisel arşiv görüntüleri, samimi diyaloglar ve sessiz gözlemlerle örülü bu belgesel, hastalığın şiirsel bir dille anlatılabileceğini, ancak affetmenin çok daha zor bir uğraş olduğunu hatırlatır.